วันแรกกับการใช้ชีวิตครั้งใหม่

เอาล่ะนะ นี้ก็เพิ่งหัดสร้างบล็อคครั้งแรกก็ไปเรื่อยๆแล้วกัน
สวัสดีทุกท่านที่เผลอเข้ามาในนี้ยังไงก็ไม่รู้นะคะ
บล็อคนี้เป็นไดอารี่ของนักเรียนแลกเปลี่ยนหนึ่งปีจากไทยไปสโลวาเกียค่ะ
ก็ตามนั้น คิดซะว่าชื่อซุยแล้วกันนะ

ก็

นะ

มาเริ่มวันแรกกันเลยดีกว่า

"วันที่จะต้องจากบ้านเกิดไปต่างแดน"
ตื่นมาตอนเช้ามากๆ เพราะต้องไปประชุมก่อนเดินทางแต่เช้า ถึงจะค่อยมีอะไรมากแต่ก็ต้องไปเพื่อฟังหลายๆอย่างตามธรรมเนียมน่ะเนอะ

แต่แปลกใจมากอย่างนึง

ความรู้สึกเรา......

ความรู้สึกเรา......คือตามปกติตามที่คิดไว้มันน่าจะ
"เฮ้ยตื่นเต้นอ่ะ วันนี้แล้ว เฮ้ยไม่เอาไม่อยากไป เฮ้ยต้องไปแล้วจริงๆเหรอ เฮ้ยยังไม่พร้อม "
 ไม่งั้นก็น่าจะเป็น
" ถึงวันนี้สักที รอมานานแล้ว หึ้ย จะได้ไปแล้ว จะได้ไปแล้ว"
อะไรแบบนี้ล่ะเนอะ

แต่

เรากลับ ตื่นมา "อ้าว....เช้าแล้วเหรอ อ่ะวันนี้ต้องไปประชุมนิ เอาใช้วันนี้แล้วเรอะ แต่งตัวๆ"
ไม่คิด ไม่รีบร้อน ไม่กระวนกระวาย ไม่ตื่นเต้น ไม่ใดๆอะไรทั้งสิ้น เหมือนเยกับทุกอย่างมาก ไม่รู้เพราะอะไร

นั่งรถไปประชุม ไม่มีอะไรมากมาย ขากลับเราก็ไปทานข้าวกับป่ะป๊าสักหน่อย
กว่าจะนึกขึ้นได้ก็มาอยู่นี้แล้ว อยู่สโลวัก ว่ามื้อนัด เป็นมื้อสุดท้ยก่อนมานี้
จำได้แม่นเลยว่ากิน ฟิชแอน์ชิป ร้านไวน์ที่สีลมคอมแพล็ก ป่ะป๊าสั่งสปาเก็ตตี้กับปลาทู่น่่าย่างงา
ไม่รู้ทำไม แต่ จำได้

แล้วก็ถึงเวลาออกรถไปสนามบิน

ของพร้อมมาก เตรียมมาแบบ เอานูนนี้นั้นแบบยกไปได้หมดทำไปแล้ว แต่นะจัดแล้วจัดอีก จำได้ว่าจัดแล้วรื้ออก จัดแล้วรื้ออกประมาณเจ็ดแปดรอบ ให้ชัวร์ป๊าดว่าไม่ลืม

ตอนนั่งรถนี้เราไม่คิดอะไรมากเลย ไม่คิดอะำรทั้งสิ้นเลย นั่งมันนิ่งมาก หัวโล่งป๊องนึกอะไรไม่ออก นึกแต่หน้าเพื่อนที่โรงเรียนมา คือตอนนั้นถ้าใครถามว่าคิดถึงเพื่อนเหรอ คงใช้เวลาคิด เพราะเจ้าตัวองยังไม่รู้เลยว่าคิดถึงเพื่อน คิดถึงเพื่อนมากขนาดยังไม่ออกนอกประเทศ

แล้วก็พอถึงสนามบิน ไป แบบคู่หม่าม้า อยากจับมือหม่าม้ามากตอนนั้น แต่ขอให้เราเช็คอินกระเป๋าอะไรให้รอดก่อน พอไปถึงปั๊ป โอเคมาเป็นคนแรกเลยแฮะ เช็คอินเลือกที่นั่ง อ่ะช่ะอ้าว พี่ รุ่นพี่มาตอนรับเราด้วย
แอบปลิ้มมากที่มาห่วงเรา

ลืมบอกไป เราเป็นนักเรียนแลปเปลี่ยนไปสโลวักนัดจากปีที่แล้ว เป็นคนที่สอง

ใช่

คนที่สอง

ปีที่แล้วสโลวักเริ่มรับนักเรียนอีกครั้งหลังจากหยุดรับไปเพราะเปลี่ยนระบบการปกครองแล้วก็จัดการค่าเงิน

แล้วเรา อ่ะแฮะๆ

เราเป็นนักเรียนไทยคนเดียว เป็นนักเรียนเอเชียคนเดียวที่ได้ไปสโลวักจ้า

เย้ ยินดีด้วย

คุณคือตัวแทนจากเอเชียที่คนจะจับตามอง

เอากลับมาเล่าต่อดีกว่า

พอเราขึ้นบันไดเลื่อนนัดไป บันไดเลื่อนที่หม่าม้ากับพี่จะไปด้วยไม่ได้แล้ว เราแบบ
ในหัวกำลังจะสั่งให้พูดว่า หม่าม้ามาเร็วเดี๋ยวไมทันเครื่อ.....
แล้วก็นึกขึ้นได้ เอ่อใช่ เราต้องไปคนเดียวแล้วนิ
จากนี้เป็นการเดินทาง เป็นชีวิตของเราเองเพียวๆแล้ว

แล้วเราก็เดินไปเอง